Bykowe – podatek dla samotnych

Pomysł pochodzi od byłego wiceszefa resortu infrastruktury i rozwoju, Adama Sobonia. Zdaniem ministra wprowadzenie bykowego na wzór tego, które wspomina z okresu PRL-u, skłoniłoby wielu Polaków do zakładania rodzin. Propozycję taką wysunął podczas rozmowy o rozwoju programu Mieszkanie+.

Adam Soboń w rozmowie z Faktem wydał kilka lat temu następujące oświadczenie:

„Prywatnie uważam, że takie osoby powinny płacić „bykowe”, bo to by skłoniło ich do założenia rodziny. Mówię pół żartem, pół serio, bo chciałbym, by Mieszkanie+ było przede wszystkim programem dla rodzin. W ustawie jednak ujęliśmy to w taki sposób, że dopłaty wypłacane będą nie tylko rodzinom w klasycznym tego słowa znaczeniu.”

Bykowe to innymi słowy podatek od tego, że jest się:

• niezamężnym,
• nieżonatym,
• bezdzietnym.

Wprowadzenie takiego podatku ma z reguły na celu zachęcenie obywateli państwa do wchodzenia w formalne związki i zakładania rodzin. Istnienie Bykowego wpisywałoby się zatem idealnie w prorodzinną politykę obecnej władzy.

Bykowe miałoby być płacone przez wszystkich bezdzietnych singli. Statystyki pokazują, że z roku na rok takich osób w Polsce jest coraz więcej. CBOS przeprowadził kilka lat temu badanie społecznych ocen alternatyw życia małżeńskiego, z którego wynika, że mamy cały wachlarz różnych powodów, dla których wolimy nie wchodzić w formalne związki.

Kobiety jako powody dla pozostawania singielkami deklarują głównie:

• obawę przed nieudanym małżeństwem (41%),
• trudności ze znalezieniem odpowiedniego kandydata (34%),
• niekorzystną sytuację mieszkaniową (34%) i finansową (28%),
• przyzwyczajenie do swobody życiowej (27%).

Mężczyźni za to nie zakładają rodzin, ponieważ:

• wolą życie bez zobowiązań (45%),
• chcą uniknąć trudności finansowych (33%),
• obawiają się niekorzystnej sytuacji mieszkaniowej (29%),
• nie spotkali właściwej kandydatki (29%).

Trudno powiedzieć, jaka byłaby stawka bykowego. Biorąc jednak pod uwagę fakt, że prawa często tworzy się na podstawie tych, które już kiedyś istniały, można wziąć pod uwagę stawki obowiązujące w ostatnim okresie istnienia tego podatku.

W PRL-u bykowe polegało na podwyższeniu kwoty podatku dochodowego o 10 lub 20% (w zależności od wysokości dochodów). Można by było przyjąć, że 20% przypadałoby tym, którzy przekroczą drugi próg podatkowy (85 528 zł rocznie), a 10 tym, którzy go nie przekroczą. To jednak tylko spekulacje, ponieważ oficjalnie o żadnych stawkach bykowego jeszcze nie powiedziano.

Podatek od bycia bezdzietnym singlem to nie taka nowość – są kraje, w których obowiązuje po dziś dzień i gdzieniegdzie sięga nawet wysokich kwot. Przykładem takiego kraju są Niemcy – na forach wyczytać można skargi wielu Polaków, którzy wyjechali za zachodnią granicę w celach zarobkowych, ale szybko przekonali się, że bycie singlem zwyczajnie się tam nie opłaca. Nadal wiele osób mieszkających i pracujących w Niemczech wraca szybko do Polski wziąć ślub przed momentem, w którym zostanie im podwyższony podatek.

Bykowe w dawnej Polsce

Bykowe w Polsce kiedyś już wprowadzono – takim określeniem nazywano podwyższony podatek dochodowy między 1945 a 1973 rokiem. Do płacenia zobowiązani byli:

• nieżonaci mężczyźni,
• niezamężne kobiety,
• bezdzietni.

Od 1 stycznia 1946 roku do 29 listopada 1956 roku podatek ten dotyczył osób powyżej 21 roku życia, a potem próg wiekowy został nieco podniesiony i do 73. roku bykowe płaciły dopiero osoby powyżej 25 roku życia. Bykowe w PRL-u płacono w formie podwyższonej kwoty podatku dochodowego.