Czy poręczyciel może być w BIK?

Biuro Informacji Kredytowej, nazywane skrótowo BIK-iem, to przedsiębiorstwo założone przez kooperację Związku Banków Polskich z prywatnymi bankami. Jego najważniejszym zadaniem jest gromadzenie, integrowanie i udostępnianie danych dotyczących historii kredytowej wszystkich klientów banków, SKOK-ów oraz – od niedawna również – pozabankowych firm pożyczkowych. Mimo tego na rynku są dostępne pożyczki bez BIK.

BIK bywa nieraz niesłusznie mylony z BIG-iem. Biuro Informacji Kredytowej nie jest jednak rejestrem dłużników. Prowadzona przez ową instytucję baza danych nie skupia się wyłącznie na zadłużeniach konsumenckich, a blisko 90% informacji w BIK-u to wpisy pozytywne. Z tego względu sam fakt bycia odnotowanym w BIK-u nie jest niczym złym. Wręcz przeciwnie, może działać na korzyść żyranta, gdyż potwierdza jego obycie z produktami finansowymi (fakt wcześniejszego korzystania z produktów finansowych).

Jeśli nie sprawialiśmy problemów naszemu kredytodawcy, nasz scoring punktowy w BIK-u będzie wysoki i atrakcyjny dla innych banków. Jednak każde „kredytowe potknięcie” i niemal każde opóźnienie w spłacie zostanie szybko odnotowane w BIK-u. Co gorsza, informacja o zadłużeniu może trafić do BIG-u  – a to najgorsza z możliwych sytuacji dla osoby starającej się o poręczenie. Jeśli nie jesteśmy pewni czy widniejemy w tym rejestrze, w pierwszej kolejności należy sprawdzić czy jesteśmy w BIG.

Na czarne listy dłużników trafiają dane wszystkich tych, którzy nie spłacają terminowo swoich zobowiązań finansowych. Wpis na listę BIG-u jest równoznaczny z przyczepieniem do nas łatki niesumiennego klienta – a to diametralnie zmniejsza naszą atrakcyjność w oczach niemal wszystkich polskich banków. Można powiedzieć, że ten, kto widnieje w bazie BIG-u, ten dla banków będzie widniał na czarnej liście nieatrakcyjnych wnioskodawców. 

Najczęściej powodem odnotowania w BIG-u jest brak spłaty kredytu lub pożyczki pozabankowej, np. pożyczki na dowód. Równie często – zaleganie z opłatami czy brak uiszczenia należności z tytułu różnorakich abonamentów.

Warto także wiedzieć, iż w Polsce funkcjonują trzy rejestry dłużników, nazywane w skrócie właśnie BIG-ami (Biura Informacji Gospodarczej). Są to kolejno: BIG InfoMonitor, Krajowy Rejestr Długów BIG S.A. oraz ERIF BIG S.A. Biura te zajmują się przyjmowaniem, przechowywaniem oraz udostępnianiem informacji i danych gospodarczych na temat dłużników – zarówno indywidualnych konsumentów, jak i całych przedsiębiorstw.

Jak wskazaliśmy w poprzednich akapitach artykułu, wpis na listę Biura Informacji Kredytowej nie jest niczym złym. Po prostu sygnalizuje on pozostałym bankom, że dany Konsument korzystał już z oferty konkretnych instytucji finansowych. Właściwie lepiej znaleźć się na liście BIK-u, niż wcale na niej nie figurować. W końcu niedoświadczony klient jest zupełną zagadką dla banku – nie wiadomo, czy można mu zaufać i czy będzie regularnie spłacał swoje zobowiązanie. 

Dla banku ryzyko finansowe związane z nierzetelnym konsumentem-poręczycielem jest zbyt duże do przyjęcia. W końcu instytucja ta nie może w ciemno zaufać niesumiennemu żyrantowi i powierzyć mu pieczy nad kredytem innej osoby. Jeśli bowiem kredytobiorca przestanie spłacać swoje zobowiązanie, obowiązek ten spadnie na żyranta. A ten, mając złą historię kredytową, być może także zaniecha opłacania rat. W takiej sytuacji bank może utracić swą płynność i wypłacalność. Dlatego tak ważne jest wybranie na żyranta osoby godnej zaufania, terminowej i odpowiedzialnej finansowo.