Krajowy Punkt Kontaktowy – mandaty z zagranicy

Mandat z Francji po polsku i to w naszej skrzynce pocztowej? Tak, to możliwe. W całej Unii Europejskiej istnieją Krajowe Punkty Kontaktowe, które w trybie natychmiastowym przekazują sobie informacje dotyczące wykroczeń dokonanych przez obcokrajowców. Sprawdź najważniejsze informacje informacje dotyczące polskiego Krajowego Punktu Kontaktowego. 

Otwarcie Krajowego Punktu Kontaktowego w Polsce to pierwszy etap realizacji projektu CEPiK 2.0. W latach 2013-2016 wdrożono dzięki niemu wiele rozwiązań mających na celu generalną modernizację Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców.

Spis treści:
1. Krajowy Punkt Kontaktowy – co to jest?
2. Podstawa prawna.
3. Przekazywanie danych – kto je otrzyma?
4. Przekazywanie danych – które wykroczenia?
5. Kontrole w UE – mandat na miejscu.
6. Mandat z zagranicy – co dalej?
7. Brak opłaty za parking i inne nie-mandaty.


 

KRAJOWY PUNKT KONTAKTOWY – CO TO JEST?

Krajowy Punkt Kontaktowy to ogniwo międzynarodowej wymiany informacji na temat przestępstw i wykroczeń drogowych dokonanych przez obywateli innych krajów na terenie krajów Unii Europejskiej. W Polsce prowadzeniem Krajowego Punktu Kontaktowego zajmuje się Ministerstwo Spraw Wewnętrznych. 

Dzięki sprawnej wymianie informacji między krajami sprawcy przestępstw i wykroczeń drogowych mogą być ścigani szybko i skutecznie. Istnienie Krajowych Punktów Kontaktowych służy także lepszej komunikacji z osobami, które dopuściły się złamania prawa, ponieważ ułatwia tłumaczenie mandatów i ich uzasadnień na rodzimy język. 

Krajowy Punkt Kontaktowy umożliwia oficjalne przekazywanie danych dotyczących zarówno tych, którzy popełnili wykroczenie, jak i o samych pojazdach, które zarejestrowane są w innym państwie. Pozwala to na łatwiejszą identyfikację osób, które złamały przepisy. Z międzynarodowej bazy mogą korzystać wszystkie uprawnione do tego instytucje. W Polsce dane do bazy dostarcza Centralna Ewidencja Pojazdów i Kierowców.

 

PODSTAWA PRAWNA

Istnieje Krajowego Punktu Kontaktowego regulowane jest przez rozdział 2c z Prawa o ruchu drogowym. Artykuły od 80k do 80r precyzyjnie określają, jak powinien działać polski KPK, kto i z jakich danych w nim zebranych może korzystać, a także jak ma przebiegać cała procedura udostępniania informacji. 

Art. 80k. Krajowy Punkt Kontaktowy
1. Tworzy się Krajowy Punkt Kontaktowy przy centralnej ewidencji pojazdów.
2. Krajowy Punkt Kontaktowy prowadzi minister właściwy do spraw informatyzacji w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w art. 80a centralna ewidencja pojazdów ust. 4.
3. Krajowy Punkt Kontaktowy umożliwia wymianę informacji z właściwymi krajowymi punktami kontaktowymi innych państw członkowskich Unii Europejskiej oraz z krajowymi podmiotami uprawnionymi – w zakresie danych dotyczących pojazdów oraz ich właścicieli lub posiadaczy.
Dz.U.2017.0.1260 t.j. – Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym

 

PRZEKAZYWANIE DANYCH – KTO JE OTRZYMA?

W każdym kraju inne podmioty są upoważnione do korzystania z bazy informacji dostępnych dzięki międzynarodowym punktom kontaktowym. W Polsce dane te może uzyskać:
– Policja,
– Straż Graniczna,
– straż miejska,
a także Inspekcja Transportu Drogowego i różnego rodzaju organy celne.

 

PRZEKAZYWANIE DANYCH – KTÓRE WYKROCZENIA?

 
Ustawa wskazuje konkretnie, które naruszenia przepisów kwalifikują się do tego, by informacje o załamaniu przepisów przekazywać Krajowemu Punktowi Kontaktowemu.

Wobec polskich obywateli łamiących prawo za granicą ścigane będzie:
1. Prowadzenie pojazdu bez zapiętych pasów.
2. Przekroczenie prędkości.
3. Nieodpowiedzialne przewożenie dziecka (bez fotelika lub odpowiedniego podwyższenia).
4. Prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu.
5. Niezastosowanie się do znaków nakazujących zatrzymanie pojazdu.
6. Niedostosowanie się do sygnałów świetlnych.
7. Prowadzenie pojazdu pod wpływem środków odurzających.
8. Jazda bez kasku w sytuacji, w której jest on konieczny (np.: podczas jazdy motocyklem).
9. Wykorzystywanie drogi w sposób niezgodny z prawem.
10. Używanie telefonu podczas jazdy (w tym także trzymanie samego mikrofonu lub słuchawki podczas prowadzenia pojazdu). 


 

JAK DZIAŁA KRAJOWY PUNKT KONTAKTOWY?

Po pierwsze – bardzo szybko. Weryfikacja danych w systemie trwa maksymalnie 10 sekund. Zdecydowanie dłużej zajmuje jednak przekazanie samego mandatu do Polski. Dlaczego? Najłatwiej prześledzić w tym celu jego drogę.

Jeżeli zagraniczna służba zweryfikuje sprawcę wykroczenia drogowego jako obcokrajowca, wpisuje dane jego lub jego pojazdu do bazy. Informację o tym, że dana osoba pochodzi z Polski, otrzyma już po wspomnianych 10 sekundach. Od tego momentu rozpoczyna się procedura przekazywania mandatu do Polski. Dokumenty nie mogą jednak trafić do kraju w języku obcym, dlatego pierwszym krokiem, który podejmuje zagraniczna policja, jest przetłumaczenie mandatu na język polski. 

Następnie mandat zostaje wysłany (z kwotą według zagranicznego taryfikatora) wraz z numerem konta do wpłaty kwoty. Nie jest jednak wysłany od razu do osoby, która popełniła wykroczenie, ponieważ najpierw musi zostać zatwierdzony przez sąd danego kraju, a – jak wiadomo – zasady wszędzie są inne i w niektórych krajach, np.: we Włoszech procedura akceptacji mandatu może zająć nawet pół roku. 

Dopiero wtedy mandat trafia do Polski. Kierowca otrzymuje mandat drogą listowną. Cała droga listu może zatem zająć dobre kilka miesięcy, ale ostatecznie powinien dotrzeć na miejsce przetłumaczony na język ojczysty. 

 

KONTROLE W UE – MANDAT NA MIEJSCU

Wszystkie powyższe zasady dotyczą jedynie wykroczeń drogowych zarejestrowanych przez służby nie osobiście, czyli np.: podczas kontroli fotoradarowej. 

Podczas kontroli drogowej nie ma mowy o niezapłaceniu na miejscu – we wszystkich krajach Unii Europejskiej mandat płaci się na miejscu kontroli. Jeżeli kierowca nie ma przy sobie odpowiedniej kwoty gotówki, jest eskortowany przez policję do najbliższego bankomatu lub banku, aby mógł opłacić mandat.

Jeżeli na koncie też nie ma wystarczających środków, kierowca jest proszony o oddanie w zastaw wartościowego przedmiotu. Może być nim telefon komórkowy, aparat fotograficzny albo laptop. W najgorszym przypadku jako zastaw jest zabierany sam samochód, który można odzyskać dopiero po opłaceniu mandatu.  

 

MANDAT Z ZAGRANICY – CO DALEJ?

Kiedy otrzymamy mandat z zagranicy, musimy postępować według instrukcji w nim zawartych. Zazwyczaj na mandacie jest podana po prostu kwota i numer konta, na które trzeba ją wpłacić. 

Musimy mieć na uwadze, że przelew zagraniczny może nas dodatkowo dużo kosztować, ponieważ większość banków dolicza opłaty za wysłanie środków na rachunek zarejestrowany w innym kraju.

Czy możemy nie zapłacić? Tak, ale tylko wtedy, kiedy mandat nie zostanie do nas wysłany. Chodzi w tym przypadku o sytuacje, w których wartość mandatu nie przekracza kwoty 70 euro. Tłumaczenie dokumentu i jego wysyłka nie jest przecież darmowe, więc zazwyczaj symboliczne kwoty mandatów są po prostu darowane ze względu na to, że koszt korespondencji i tłumaczenia byłby wyższy, niż sama kara. 

Kary powyżej 70 euro uniknąć się nie da – możemy być pewni, że zarówno zagraniczne, jak i polskie służby zrobią wszystko, by należne pieniądze odzyskać. 


 

NIE TYLKO MANDATY

Na kierowców są także nakładane różne kary administracyjne. Dotyczy to głównie:
– kar za parkowanie na zakazie,
– kar za wjazd do strefy ograniczonego ruchu,
– opłat za brak biletu parkingowego. 

Kary finansowe za tego typu przewinienia też mogą nas dosięgnąć, jednakże już nie dzięki współpracy Krajowych Punktów Kontaktowych. Większość płatnych stref parkowania ma podpisane umowy z firmami windykacyjnymi, które zajmują się egzekwowaniem długów także za granicą.