Progi podatkowe w Polsce

Próg podatkowy to po prostu przedział w skali podatkowej. Progi te dla osób fizycznych ustalane są w Polsce co roku odgórnie i obowiązują w rozliczeniach podatku dochodowego za dany rok. To, jaki próg podatkowy przekroczymy, zależy od tego, ile zarobimy w danym roku. Od tego zależy również kwota wolna od podatku oraz ewentualny przyznany nam zwrot z tytułu nadpłaty podatkowej.

Sprawdź, ile wynosi kwota wolna od podatku

Nie ma tu znaczenia kwestia zarobków miesięcznych ani to, z jakiego źródła pochodzą nasze zarobki (czy jest to jedna praca ciągła, czy dorywcze prace w kilku miejscach). Pod uwagę brana jest jedynie roczna suma wszystkich dochodów. Podstawą wyliczenia kwoty, od której wyliczany jest próg podatkowy, jest wysokość dochodu, czyli w praktyce podstawą jest łączna kwota zarobków brutto (niezależnie od tego, z jakiej umowy uzyskuje się te pieniądze).

W Polsce obecnie obowiązują dwa progi podatkowe:

• pierwszy próg podatkowy dotyczy dochodu do 120 000 zł i wynosi 12%;
• drugi próg podatkowy dotyczy dochodu powyżej 120 000 zł i wynosi 32%.

Aby obliczyć właściwą dla siebie wysokość podatku, należy znać poniższe dane wobec swoich zarobków. Następnie wystarczy skorzystać z prostego działania.

W przypadku przychodów do 120 000 zł

1. Liczymy 12% kwoty dochodu.
2. Odliczamy od tej stawki kwotę zmniejszającą podatek – 3600 zł.
3. Otrzymujemy kwotę należnego podatku.

Drugi próg podatkowy obowiązuje wszystkich tych, którzy osiągają przychody wyższe niż 120 000 złotych. Przedsiębiorca, który przekroczy tę kwotę, zobowiązany jest opodatkować nadprogramową kwotę zarobionych pieniędzy podatkiem 32%. Co istotne, kwota 120 000 nadal podlega niższemu podatkowi – 12%. Wyższy próg podatkowy dotyczy wyłącznie kwoty nadwyżki, którą przedsiębiorca zarobił. Warto wspomnieć, iż posiada on prawo do odliczenia sobie kwoty zmniejszającej podatek, która obecnie wynosi 300 zł miesięcznie, w skali roku to sięga 3600 zł. 

W przypadku przychodów powyżej 12 000 zł        

1. Liczymy 12% od kwoty 120 000 zł.
2. Odliczamy od tej stawki kwotę zmniejszającą podatek –  3600 zł.
3. Liczymy wysokość nadwyżki.
4. Liczymy 32% od kwoty nadwyżki.
5. Dodajemy kwoty powstałe w 1. i 3. punkcie.
6. Otrzymujemy kwotę należnego podatku.

Podatnik, który rozlicza się z małżonkiem i przekroczy kwotę 120 000 zł dochodu, czyli kwotę graniczną pierwszego progu podatkowego, nadal ma szansę, by rozliczać się tak, jak gdyby tego progu nie przekroczył. Wymogiem w tej sytuacji jest jednak to, by małżonek podatnika podlegał podatkowi 12%. Wymagane jest również przedłożenie stosownego oświadczenia, które potwierdzi fakt, iż małżeństwo rozlicza się razem.

Kwota wolna od podatku nie zmieniła się i  wynosi 30 000 zł. Kwota zmniejszająca podatek w skali miesiąca wynosi 300 zł, w skali roku 3600 zł.

Osoba fizyczna, która prowadzi działalność gospodarczą, jest zobowiązana do opodatkowania swojego dochodu podatkiem dochodowym. Istnieje kilka form odprowadzania tegoż zobowiązania – skala podatkowa jest jedną z nich. To podatnik wybiera sposób, w który będzie się rozliczał, posiada również prawo do jego zmiany. Osoby, rozliczające się na zasadach ogólnych (przy pomocy skali podatkowej), odliczają kwotę zmniejszającą podatek, która obecnie wynosi 3 600 zł (wyliczana jest od kwoty wolnej od podatku, czyli 30 000 zł).

Podatnik, który rozlicza się zgodnie z zasadami ogólnymi ma prawo do skorzystania z ulgi i proponowanych odliczeń podatkowych. Na stronie rządowej znajdziemy informację o tym, iż może on skorzystać m.in. z ulgi:

• na dziecko;
• rehabilitacyjnej;
• internetowej;
• termomodernizacyjnej;
• z tytułu krwiodawstwa;
• na prototyp;
• na robotyzację;
• na konsolidację,
• na działalność badawczo-rozwojową;
• dla wspierających sport, kulturę i edukację;
•  z tytułu działalności w specjalnej strefie inwestycyjnej
• na zabytki.

Źródła:

https://www.biznes.gov.pl/pl/portal/004173