Telepraca – na czym polega?

Mówiąc najprościej, jak to możliwe, telepraca polega na świadczeniu pracy poza zakładem pracy dzięki wykorzystaniu różnorakich środków komunikacji elektronicznej. Telepraca to nie tylko świadczenie pracy sensu stricto, lecz także wykonywanie zlecenia bądź dzieła, freelancing czy też świadczenie usług. 

Osoba wykonująca telepracę to po prostu „telepracownik”. Wielu telepracowników pracuje zdalnie, czyli przykładowo we własnym mieszkaniu. Inni, zwyczajowo nazywaniu “cyfrowymi nomadami”, wykonują teleprace poprzez okresowe przemieszczanie się z miejsca na miejsce. Specjalny typ telepracy to praca teleankietera bądź konsultanta w infolinii – tacy pracownicy często wykonują swe obowiązki pracownicze w stacjonarnych centrach obsługi telefonicznej danego zakładu pracy.

Termin “telepraca” zostały po raz pierwszy wprowadzony do języka przez Jacka Nillesa w 1973 roku. Wtedy teleobowiązki pracownicze odnosiły się przede wszystkim do czynności wykonywanych za pośrednictwem kanałów telekomunikacyjnych (telefony). Dziś jednak, w XXI wieku, lwią cześć telepracy obejmuje dział komputerowo-internetowy.

Internet stał się medium jeśli nie najważniejszym, to z pewnością tym posiadającym największe zasoby informacyjne i towarzyszący temu potencjał. Przez internet można dziś się kontaktować, przesyłać pliki, dokonywać zakupów, załatwiać sprawy urzędowe, a nawet zaciągać kredyty, takie jak pożyczki online.

Dziś najpopularniejsze zawody wykorzystujące pracę zdalną (telepracę) to już nie teleankieterzy, lecz przede wszystkim:

• programiści,
• dziennikarze,
• graficy,
• copywriterzy,
• bloggerzy,
• influencerzy social-medialni,
• tłumacze,
• fotografowie.

Pracownik, który wykonuje telepracę nie może być z tego powodu dyskryminowany, natomiast umowa powinna zawierać wszystkie punkty, które są niezbędne do jej zawarcia. Na jej podstawie możemy także zaciągać różnego rodzaju zobowiązania finansowe, takie jak np. kredyt gotówkowy. Sprawdźmy jak powinna wyglądać umowa o telepracę.

Co ważne, umowa o telepracę nie musi być zatytułowana inaczej niż „umowa o pracę”. Należy pamiętać, iż telepraca może zostać podjęta także przez:

• osoby niepełnosprawne,
• kobiety będące na urlopie macierzyńskim,
• kobiety będące na urlopie wychowawczym,
• osoby, które opiekują się chorymi członkami rodziny.

Dzięki  zatrudnieniu w telepracy, osoby, które teoretycznie nie mogłyby podjąć się wykonywania standardowej pracy zyskują taką możliwość.

Każda praca ma swoje plusy i minusy – podobnie jest z telepracą. Podstawową korzyścią dla pracownika, który decyduje się rozpocząć działalność zawodową przy wykorzystaniu różnorakich środków komunikacji elektronicznej, jest oszczędność czasu. Telepracownicy nie tracą czasu na męcząco dojazdy do zakładu pracy. Co więcej, ich czas pracy jest bardziej elastyczny – telepracownik sam decyduje, kiedy zacznie pracować, a kiedy skończy. Zatrudnienie w telepracy jest oparte na zwykłej umowie. Dzięki temu zyskujemy możliwość otrzymania finansowania, np. w formie pożyczki na raty.

Praca w domu to ogromny plus dla wszystkich tych, którzy nie lubią się zastanawiać się nad odpowiednim ubiorem ubiorem, makijażem czy fryzurą do pracy. W przypadku telepracy wystarczy ubrać się… po prostu tak, by było nam wygodnie! Nasz rozmówca i tak nie dowie się, jak i w czym dziś pracujemy – najważniejsze jest to, że udało nam się skomunikować z klientami bądź kontrahentami, a tym samym wykonać obowiązki zawodowe.

Rozważając rozpoczęcie telepracy, warto mieć na uwadze, że ten rodzaj aktywności zawodowej przeznaczony jest przede wszystkim dla osób, które same potrafią się skupić i zmobilizować do działania. Wygodny fotel, dostęp do Internetu, obecność zwierząt domowych czy małych dzieci – to wszystko jest w stanie skutecznie odciągać uwagę telepracownika od wyznaczonych obowiązków. Dlatego właśnie pracując w domu, trzeba wykazać się silną samodyscypliną, wszak w tego typu pracach nad pracownikami nie czuwa szef, który monitoruje status zleconych zadań.

Na koniec warto dodać, że dużym minusem telepracy, a dokładniej pracy z domu, jest to, że zaciera się podstawowa granica między biurem a miejscem do odpoczynku. Freelancer zarabiający z domu oderwany nie ma sztywno wyznaczonych godzin pracy, przez co często pracuje lub pozostaje w dyspozycji przez cały czas. Dom przestaje się kojarzyć z miejscem odpoczynku od obowiązków służbowych. Ponadto telepracownikom często brakuje kontaktu z innymi pracownikami.